Unë jam James Ramshaw, dhe po e organizoj këtë event sepse i kam diçka borxh.

U bashkova me Marinë Mbretërore në moshën 30 vjeç. Kjo është vonë sipas standardeve të shumicës së njerëzve, por ishte pikërisht lëvizja e duhur për mua. Shërbeva deri në moshën 36 vjeç dhe në ato pesë deri në gjashtë vjet, Korpusi bëri atë që bën më mirë: më rindërtoi nga brenda. Jo me citate motivuese. Me rutinë. Standarde. Dhe njerëz që nuk të lënë të zhdukesh.

Një nga ndryshimet më të mëdha për mua ishte sporti. U përfshiva në të, në boks dhe regbi, me djem në batalionet tona, nga e gjithë bota. Nuk kishte të bënte vetëm me formën fizike. Ishte disiplinë që nuk mund ta falsifikoje. Ishte të tërhiqeshe deri në vijën e finishit në ditët kur nuk ishe në formën tënde më të mirë. Ishte të mësoje si të qëndroje i qetë kur trupi yt bërtet dhe koka jote përpiqet të gjejë një rrugëdalje.

Dhe ishte shoqëri, shoqëri e vërtetë, lloji ku dikush vëren se nuk je vetvetja para se të kesh thënë edhe një fjalë.

Marinsat investuan tek unë edhe në mënyra praktike.

Madje më paguan edhe për gjobë për skelat. Kjo mund të duket si një detaj i vogël, por nuk është. Ky është qëllimi. Korpusi nuk flet vetëm për kujdesin ndaj njerëzve, por edhe e bën.

Pastaj u largova.

Dhe nëse keni qenë atje, do ta kuptoni se çfarë dua të them kur them: largimi mund të godasë fort. Struktura zhduket. Qëllimi i përditshëm ndryshon. Shakatë dhe djemtë nuk janë më thjesht "në punë", ata janë pjesë e strukturës që të mbante të qëndrueshëm. U ndjeva keq. Jo dramatike. Jo kinematografike. Thjesht… e sheshtë. E humbur. Sikur harta që kisha përdorur kishte pushuar së funksionuari brenda natës.

Dhe kjo është pjesa që njerëzit nuk e shohin gjithmonë, Marina Mbretërore më kontaktoi. Nuk kisha nevojë të performoja ose të bëja sikur isha. Ata më kontaktuan sepse kjo është ajo që bëjmë ne, ne kujdesemi për veten tonë.

Përmes kësaj, u mbështeta nga organizata bamirëse Royal Marines, e njëjta kauzë për të cilën po mbledh para tani. Ata më ndihmuan kur kishte më shumë rëndësi. Më dhanë fonde për t'u rikualifikuar dhe, më e rëndësishmja, më dhanë diçka që nuk e kisha ndjerë prej kohësh: shpresë. Një rrugë përpara. Një arsye për të besuar se nuk kisha mbaruar vetëm sepse ai kapitull kishte mbaruar.

Kjo është arsyeja pse po e bëj këtë.

Sepse Marina Mbretërore nuk është thjesht një punë. Është një familje. Në Marinë, të gjithë kujdesen për të gjithë. Kjo të ndërton karakterin. Të jep vetëbesim. Të bën më të mprehtë, më të disiplinuar, më të organizuar. Secili prej nesh ka demonët tanë, por struktura dhe standardet ndryshuan mënyrën se si jetoja. Më bënë më të mirë.

Tani është radha ime të marr diçka me vete.

Do të marr pjesë në një maratonë, 26.2 milje, duke mbajtur 15 kilogramë peshë.

Kjo peshë është simbolike për mua. Përfaqëson peshën e marshimit me shpejtësi, llojin e ngarkesës që mban në shërbim pa u ankuar, sepse puna duhet bërë. Por përfaqëson edhe diçka tjetër, barrën e shëndetit të dobët mendor. Barrën që nuk mund ta shohësh gjithmonë mbi shpinën e dikujt. Peshën e heshtur që i bën gjërat themelore më të vështira nga ç'duhet të jenë. Llojin e peshës që mund të të bindë se je vetëm, derisa të ndërhyjnë njerëzit e duhur.

Ky vrapim është mënyra ime për të thënë, më kujtohet si u ndje ajo mbështetje. Më kujtohet si ndryshoi. Dhe dua të ndihmoj që të sigurohem që ajo mbështetje të jetë aty për personin tjetër që ka nevojë për të.

Nëse mund të mbështesni, dhuroni. Nëse nuk mundeni, ndani. Sidoqoftë, po ndihmoni ta mbani atë litar shpëtimi të fortë.

Sepse ndonjëherë ndryshimi midis dikujt që fundoset dhe dikujt që po stabilizohet… është një komunitet që refuzon ta lërë të shkojë pa u parë.